Fyrir svona 2 vikum kom ég hálf miður mín til vinkonu minnar. Ég hafði verið fyrr um daginn í vinnunni og ég og samstarfsfélagar mínir höfðum verið að ræða svona stelpu/strákamál, um samskipti kynjanna og þannig hluti.
Eins og vanalega voru þeir að pumpa mig um mín strákamál, hvort ég væri ennþá einhleyp og svo framvegis. 
Eitthvað finnst þeim ég vera erfið þegar ég er að útskýra fyrir þeim að ég hafi bara ekki kynnst neinum strák sem ég hef algjörlega fallið fyrir og verið nógu skotin í. 
Svo segir annar þeirra við mig sem er nálgast fertugsaldurinn: "Bára mín, ég held að þú áttir þig bara ekki á því að þegar maður er hættur að vera unglingur þá breytist allt. Það eru bara ekki bullandi fiðrildi og flugeldar heldur er svo margt annað sem skiptir máli......." og svo hélt hann áfram að útskýra fyrir mér hvað skiptir máli í samböndum og allt það.
Og svo bætti hann við að ég ætti að reyna við stráka sem mér þættu áhugaverðir. Ekki ætlast til þess að strákarnir myndu reyna við mig. Sagði nákvæmlega "Bára, ætlar þú að velja eða ætlar þú að vera valin?"

Auðvitað vissi ég allt um það, að þegar maður er eldri þá hugsar maður kannski meira um hvernig fólk eigi saman. Hvort ákveðnar skoðanir, lífsgildi og allt þannig passi saman til að hægt sé að ná ákveðnu jafnvægi í sambandinu. Ótrúlega fullorðins að hugsa svona en svona er þetta víst. Minnkar vonandi líka líkurnar á skilnaði 

Mér var mjög brugðið og þeir hlógu mjög að því hvað ég fékk mikið sjokk. "Ekki bullandi fiðrildi og flugeldar"  og "ætlar þú að velja eða vera valin" hljómaði í hausnum á mér og við ræddum þetta fram og tilbaka.

Þetta hljómaði svipað í hausnum á mér og þegar einn strákur sagði við mig þegar ég var að spurja hann um ráð þegar eitt fífl hafði ekki komið nógu vel fram við mig en þá sagði hann: "Bára, þú ert alltof góð til að vera útsölu-stelpa og þú lætur ekki fara svona með þig". Og svo þegar ég kvaddi hann og vinkonu mína sama kvöld þá kallaði hann á eftir mér: "Bára, mundu að þú ert ekki útsölu-stelpa". 
Þetta hafði mikil áhrif og þið getið rétt ímyndað ykkur hvort ég hafi e-ð talað við fíflið aftur nema svona casual. Hann skildi örugglega ekki breytinguna á mér en hver vill eiginlega vera á útsölu?
 
Ég fór að hugsa ótrúlega mikið um hvort ég væri með alltof miklar væntingar til ástarinnar.
Ég þekki sjálfa mig alveg það vel að ég verð ekki skotin í strákum 1,2 og 10 heldur þarf ég að kynnast þeim vel til þess. Nema þegar ég er leyniskotin, þá er oft bara nóg að þeir séu sætir og/eða sjarmerandi.
Ég hef ekki verið það ótrúlega skotin í strák að ég tali um það við vinkonur mínar eða vini síðan ég var 16 ára og svo smá svona 19 ára. 16 ára og 19 ára og ennþá unglingur. Hef í mesta lagi liggur við verið spennt og svo þarf ekkert til að það verði dautt! Sjokkerandi eða?

Eftir að hafa rætt um þetta við vinkonu mína er ég algjörlega sammála henni.
-Ég neita að þroskast uppúr því að  það verði ekki "fiðrildi og flugeldar"! Ég skal finna fyrir fiðrildum og flugeldum  í maganum. Ef það hefur ekki verið í byrjun, afhverju ætti það að vera eftir 20 ár?

-Ég neita líka að málin snúist endilega um að "velja eða vera valin".
Annað hvort hefur maður áhuga á strák eða ekki. Maður getur látið hann vita að maður hafi áhuga á honum en svo vill ég að hann reyni við mig. Kannski þarf ekkert endilega að reyna þvílíkt við mann ef maður hefur sýnt áhuga en hann á allavegana að....taka öll stóru skrefin. Kannski gamaldags eða lýsir því ekki að ég sé jafnréttissinni en....

Fyrir svefninn er ég búin að horfa mikið á þættina "Sex and the City". Ótrúlegir snilldar þættir.
Í einum þættinum segir Mr.Big við Carrie að aðalatriðið í ástarmálum/þegar maður er ástfanginn sé að "stelpan fái hann til að brosa". 
-Það finnst mér vera ótrúlega góður punktur.

Að hafa gaman, líða vel og hlæja saman...það er málið finnst mér!

....er búið að vera yndislegt!!!

Fór í skemmtilegt afmæli, góða sumarbústaðaferð, vann skemmtilega vinnu, hitti Ofurskutlurnar mínar, var mikið með fjölskyldunni, saumaði....gerði svo margt. Borðaði ótrúlega mikið, svaf, spjallaði, slakaði á, hló.....gerði allt allt allt skemmtilegt.  En ég lærði alltof lítið. Of mikið um freistingar hér og þar og erfitt að setjast niður og læra.

...dreif mig þess vegna heim til mín til Reykjavíkur og lærdómurinn verður sko heldur betur tekinn á morgun.

Var mjög mikil húsmóðir í dag. Byrjaði daginn á að sauma með mömmu, ömmu og móðursystrum mínum, fór svo þaðan heim og bakaði og þegar ég kom í bæinn þreif ég íbúðina hátt og lágt.

Það er svo ótrúlega gott þegar allt er tandurhreint og fínt.
Eina sem ég þarf núna er myndarlegur karlmaður með skrúfjárn og herða aðeins skrúfurnar í eldhúsborðinu mínu. 
Þá er ég í góðum málum og íbúðin í toppstandi  

Alltaf þegar ég er að læra og mikið er að gera verð ég ótrúlega ótrúlega mikill nammigrís.
Núna eru Tromp-bitar í miklu miklu uppáhaldi. Það miklu að ég verð alltaf að fá þá svona "núna strax". 

Ég er búin að heyra að það séu til svona lakkrís-páskaegg. Hljómar vel! 

....þegar ég skila einhverju 5 dögum fyrir loka-skilafrest

     -gerist kannski ekkert ótrúlega oft en gerðist þó í gær

...þegar maður hittir vinkonur sínar og spjallar og hlær fram á nótt 
    -gerðist nefnilega síðasta fimmtudag

....þegar það er e-ð skemmtilegt að fara að gerast um kvöldið
     -ég hlakka allavegana til kvöldsins í kvöld, fyrst út að borða og svo partý

....þegar maður nær að láta hluti sem geta verið vandræðalegir ekki vera það lengur
     -stundum þarf maður bara að gefa smá nikk,blikk og bros og þá er allt komið í lag

....þegar maður mætir ótrúlega heiðarlegur á laugardegi á Bókhlöðuna til að læra
     -"gleymdi" því nefnilega á síðustu helgi vegna partýpúka kvöldsins áður

....þegar maður er að fara í páskafrí

     -og það er bara eftir nokkra daga (þó ég kalli að læra ekki frí...)

....þegar ég er að fara að hafa það ótrúlega skemmtilegt og gott með bestu fjölskyldu í heimi

     -það er ég að fara að gera um páskana

....svo ótrúlega ótrúlega margt annað

....er ég alltaf með ótrúlega mikinn kvíðahnút í maganum. Er ótrúlega stressuð út af skólanum og öllu sem því fylgir. Þegar ég læri þá verð ég að passa mig að hugsa ekki bara um hversu mikið ég á eftir að læra. Þegar ég er ekki að læra fæ ég samviskubit því ég ætti í raun og veru að vera að læra.

Í dag fékk ég endalausan kvíðahnút í magann því ég var viss um að hlutur sem ég var búin að leggja ótrúlega mikla vinnu í væri ekki nógu góður og ég þyrfti að gera allt upp á nýtt.

...en svo var það ekki þannig og ég gat tekið gleði mína á ný og verið ótrúlega stolt af sjálfri mér. Fékk hrós og uppbyggilega gagnrýni sem gladdi mig mikið.

Búin að taka ákvörðun um að halda áfram að trúa á sjálfa mig.
Oft fer maður nefnilega stundum að efast aðeins en ég má ekki við því núna. Ætla að halda áfram hugsuninni "ég get-ég ætla-ég skal"...

-því það er nákvæmlega sem ég ætla að gera!

....tala ég smá við sjálfa mig!

Það hefur oft komið upp í huga mér þegar ég tala við sjálfa mig hvort ég sé búin að búa of lengi ein eða eyða of miklum tíma ein.
Þetta er kannski ekkert eitthvað vandamál því ég á ekkert upphátt í samræðum við sjálfa mig í sambandi við hvað ég eigi að borða í kvöldmatinn eða í hvaða föt ég eigi að fara í. Snýst frekar um að þegar ég hendi mér upp í sófa með popp og horfi á sjónvarpið eftir erfiðan dag þá segi ég kannski við sjálfa mig "shiiiit hvað þetta er næs" og eitthvað þannig. 

Lenti í mjög vandræðalegri aðstöðu í dag þegar ég var að tala við sjálfa mig, eða kannski frekar svona muldra, og hélt að ég væri alveg alein á einum stað en svo var ég ekki. Hinn aðilinn var útlendingur svo ég gat ekkert kjaftað mig út úr þessu. Þurfti að hugsa mjög fljótan leik til að halda áfram svo þetta myndi ekki líta eins illa út og þetta gerði. Þetta var svona freeeeekar slæmt og vandræðalegt. Ég er ekki viss um að leikþátturinn sem kom á eftir hafi bjargað neinu en hann gaf mér þó tækifæri á að hlæja svolítið vel í einrúmi. Svona til að gera þetta meira steikt og til að leika betur þá haltraði ég í burtu af vettvangi.

Ég er orðin mjög vön því að lenda í fáránlega vandræðalegum aðstæðum en shit hvað þetta toppaði margt.
Versta við þetta er að ég get varla sagt frá þessu því þetta er ógeðslega fyndið. Ég kem ekki eins töff frá þessu eins og ég er

Ein eldri og vitrari benti mér á alls ekki fyrir svo löngu á kosti þess og ókosti við að vera í skóla.

Hún sagðist gjarnan hugsa um það núna (hún er semsagt á vinnumarkaðinum) hversu huggulegt það var að mæta ekki alltaf á sama tíma. T.d. þurfa alltaf að vera komin í vinnuna kl.8 og þess háttar. Og svo ef þannig stæði á og maður gæti sannfært sjálfan sig um morguninn að tíminn væri hvort eð er ekkert of nauðsynlegur og þannig.....sem er ekki erfitt í svefnrofanum, að þá gæti maður bara sofið áfram!

Enginn skóli hjá mér í dag en ég ætlaði að vera mætt á Bókhlöðuna um 9 leytið. Hugsaði mikið til þessara orða þegar ég snoozaði til korter yfir 10. Ójá, það er gott að kúra!

En það er eitt sem ég er búin að uppgvöta! Það er til ótrúlega  mikið af sætum strákum á Íslandi. 
Er reyndar ekkert hissa á að ég sjái það ekki eftir miðnætti um helgar í miðbænum þar sem ég sé  þá lítið sem er lengra en í meter radíus (sé illa í myrkri sko ) en hinir staðirnir.....mikið hefur verið mikill hundur í mér áður en ég fór út!!!

Vissir þú......
...að ef þú sérð ekki kók-flöskuna þá er ekkert rosalegur munur á bragðinu á alvöru kóki, kók light og kók zero???

Karen gerði tilraun á okkur með þetta á laugardagskvöldið og við komumst að þessari niðurstöðu. Kóksnillingurinn ég gat samt rétt

Laugardagskvöld í tilraunum, spjalli og krosssaum.Og mjög fullorðins-spjalli.
Undanfarnir dagar líka búnir að einkennast að stórum og fullorðins-ákvörðunum.
Sjæse....ætla að nota næstu daga í að leita að partýdýrinu í sjálfri mér og skella mér í bæinn á laugardagskvöldið!

Það er rosalega skrítið að þó ég sé á Bókhlöðunni að læra þar sem er mikil þögn þarf ég nauðsynlega að vera með eyrnatappa. Alveg basic-atriði hjá mér til að ég geti einbeitt mér nógu vel.
Eyrnatappar eru svo mikil snilld. Áðan kom til mín kona til að athuga hvort ég væri líka að verða pirruð á gaurum þarna sem voru alltaf að tala. Ég heyrði náttúrulega ekkert í þeim!


Það var hringt í mig á miðnætti á mánudagskvöldið. Svona var samtalið:
Ég: Halló!
Hún: Hæ....er ég að hringja í vitlaust númer?
Ég: Ja, nú veit ég ekki...hvert ætlaðiru að hringja?

Hvernig átti ég að vita hvort hún væri að hringja í vitlaust númer? Ekki það að stundum segi ég ekki e-ð svona rugl. Meira að segja mjög oft og er svo bara smá svona "shit..hvað var ég að segja " þegar ég segi e-ð svona í fljótu bragði! Lenti bara í því í gær síðast að ég ranghvolfdi augunum yfir sjálfri mér.

Annars er ég orðin ótrúlega stressuð. Þyrfti helst að skella mér í nudd.... Ég er ótrúlega stressuð en held samt ró minni ótrúlega vel miðað við aðstæður.
Ætli ég taki allt saman út á kvöldin þegar ég horfi á Greys og græt út af öllu sorglega sem gerist?

Þau undur og stórmerki gerðust síðasta laugardag að ég vann í happadrætti. Ætli þetta sé ekki í þriðja sinn í lífi mínu sem ég hef unnið í happadrætti þannig að það munaði mjóu að ég hefði barasta fengið kökk í hálsinn.
Í staðinn fyrir að svekkja mig á því að vinna aldrei hef ég bara hugsað um það hversu heppin ég verð örugglega  í ástum. Já, það borgar sig að vera jákvæð og bjartsýn

Skellti mér á árshátíð í skólanum á laugardaginn. Miðað við slaka þátttöku í skemmtanalífinu undanfarið telst þetta næstum því líka í hóp undra og stórmerkja. 
Kíkti  svo í bæinn með Fríðu, Dagný, Arnari og Magga. Sá nú ekki mikið af þeim nema öðru hverju þar sem ég var alveg "on fire" og á tjattinu út um allt. Veit reyndar oft ekki hversu mikið maður er á tjattinu....kannki bara að bulla og steikja í fólki.
Hitti dreng sem ég þekki ekki neitt og fannst ótrúlega góð hugmynd að segja honum að vinkonu minni sem stæði þarna (og benti í leiðinni) þætti hann ótrúlega sexý. Sem betur fer fannst Fríðu þetta bara fyndið.  


Annars......